Wyszedłszy z odprawy, Yova błyskawicznie zarządził natychmiastowe przekazanie wszystkich informacji udostępnionych przez kapitana i Koihę całemu pionowi śledczemu.
— Przerzucie wszystko do Bsaheoha i wybudźcie go przynajmniej do półsnu na partycji pomocniczej, niech nad tym już pracuje — dodał do Me’Rioen, jak tylko zgubili pozostałych uczestników odprawy w bocznym korytarzu. — Koiha miała swoje show, ale teraz trzeba zabrać się do pracy. Niech Bsaheoh przepatrzy wszystkie dane, telemetrie z tego autonoma dotyczące intruza i sprawdzi czy jest jakakolwiek szansa na identyfikację tego statku. Sprawdźcie oficjalne rejestry NAVLOGa, wszystkie potencjalne wejścia w nadprzestrzeń w całej Rubieży, które można by zakwalifikować pod ten typ. Za dwie godziny nasza odprawa pionu, wszyscy mają znać na pamięć nowy meldunek z Nha Kharmy i wszystkie dane dotyczące intruza. I gdzie do cholery jest mój Drugi? — pogroził Darthanowi znienacka palcem, zanim jeszcze na dobre skończył z Me’Rioen. Miał na myśli swojego nietypowego drugiego zastępcę, który powinien być na odprawie. Obiekt złośliwości Trymera.
— Prosił o czas na medytację — odpowiedział wyraźnie zakłopotany Darthan, który będąc doskonałym śledczym, cechował się także skrajnymi lękami społecznymi i niskim poczuciem swojej wartości. — Powiedział, że to nie może czekać. Fluktuacja. Czy coś takiego.
— Świetnie — westchnął Yova.
Dał im znak by zniknęli mu z oczu. Sam skręcił w przeciwna stronę. Przypomniał sobie, że ściskało go w żołądku z głodu jeszcze u kapitana, więc skierował się bezpośrednio do mesy. Dopiero jak dotarł na trzeci pokład, pozwolił sobie by wreszcie zapaść się myślami i zająć oboma kwestiami.
Drugi Renegat. Intruz nie mógł być raczej od niego, bo ten widząc taki kąsek wysłałby połowę swojej floty. Ale Yovę niepokoiła myśl, że mogliby to być jacyś jego zwiadowcy, łowcy rdzeni albo ktokolwiek z mętnego półświatka jeźdźców próżni. Gdyby Renegatowi udało się przejąć od nich tej klasy rdzeń, pozwalający na przerzut naraz ogromnej floty, to mogłoby oznaczać pełnoskalową wojnę z Federacjami. Skarcił się w myślach, że nie przyszło mu to do głowy wcześniej. Trzeba znaleźć najnowsze dane dotyczące aktywności Renegata i współpracujących z nim gangów przemytniczych. Renegat był wysoko poza jego kompetencjami, ale kontra cywilna Federacji, która podlegała też pod jego pion, siedziała głęboko w środowisku gangów przemytniczych – które oczywiście handlowały z komandami Renegata. Dla większości ludzi niepojęte było, że można sprzedawać sprzęt zbuntowanej istocie, która jednoznacznie deklaruje, że chce zniszczyć rasy biologiczne. Ale zysk był zbyt duży w krótkiej perspektywie, by się temu oprzeć. Kasa z przemytu była rewelacyjna, a sam Renegat również zauważył po latach twardej polityki wobec wszystkich ludzi bez wyjątku, że łatwiej mu jednak pozyskać sprzęt, gdy nie morduje każdego handlarza, który mu dostarczał hardware.
Yova myślał więc, że po szybkim sprawdzeniu ruchów gangów przemytniczych będzie można wywnioskować o jakiej skali aktywności Renegata można by mówić w przypadku Ghonoris. Pozycja układu była specyficzna, przemytnik nie mógłby skakać tu z daleka – więc do przejrzenia były rejestry z kilku systemów Rubieży. Nie chciał czekać. Połączył się z Bsaheohem samodzielnie.
Chwilowe zawieszenie połączenia – odpowiedź serwera dotarła do niego równocześnie z zapytaniem o wybór dania z komputera mesy.
— Ten też medytuje? Pięknie.
Yova wybrał fruchattę z dziką ilością sosu. Kilka spośród wyciszanych lobby na uboczu głównej mesy było wolnych. Ostatecznie, do zmiany wachty zostało jeszcze kilka godzin, mesa nie była specjalnie przeciążona robotą. Usiadł w lobby i wyłączył tło „Spokojny Las Sosnowy na Macierzy”, bo nic nie wkurzało go bardziej jak sztuczne drzewa imitujące nieistniejącą już biosferę sprzed setek lat świetlnych. Wyrzucił na tło symulację układu Ghonoris, ściany wokół jego stolika zamieniły się w rozgwieżdżone niebo z jasną gwiazdą na wprost niego. Nad samym stolikiem zapaliła się delikatna lampka, bo mesa uznała, że jednak jest trochę za ciemno na posiłek. Patrzył chwilę na niewielki punkcik, trzeci w odległości od gwiazdy oraz na wielką galaktykę w tle. Nawet rozłożysty dysk Oka zdawał się być tutaj znacznie większy, chociaż podstawowa wiedza astrofizyczna podpowiadała inspektorowi, że to raczej niemożliwe. Ghonoris było nieco bliżej w kierunku Wszechwidzącej Galaktyki, ale nie na tyle by jej bliskość miałaby być zauważalna. Wydawała się jednak na pewno znacznie bardziej złowroga.
Otworzył fruchattę, czemu towarzyszył charakterytyczny trzask prażonych łodyżek, gdy zetknęły się z powietrzem. Lobby wypełnił ostry ale przyjemny zapach. Zaczął jeść.
Zdawał sobie sprawę, że dowództwo grupą i śledztwa dotyczące Nha Kharmy spadły mu z nieba. Trzy wpadki jakie zaliczył w ostatnich kilku latach służby sprowadziły go do sztabu federacyjnej policji na Llianisimi – przełożeni więc wybrnęli z dylematu dość dyplomatycznie. Formalnie nie został zdegradowany, ale ta wysunięta placówka – pomimo milionów obywateli zasiedlających centralną planetę Rubieży – była powszechnie traktowana w Federacji jako wygnanie. Yova zdawał sobie sprawę, że jego wcześniejsza skuteczność stanowiła okoliczności łagodzące, które ostatecznie udało się ubrać w taki, specyficzny „awans”. Bez nich, śmierć inspektor Fughi oraz spektakularne porażki w sprawie morderstwa córki ambasadora Białej, byłyby dla niego końcem kariery. A tak dostał warunek – będzie mógł dokończyć służbę z dala od wszystkich.
I wtedy zaginęła Nha Kharma. Dramatyczne meldunki sprzed zaginięcia wzbudziły sensacje nie tylko w Federacji Gneo Zeleon – były tematem numer jeden całego Znanego Wszechświata. Rząd musiał działać stanowczo i przede wszystkim – natychmiast. Nagle okazało się, że na Ostatniej Rubieży nie ma takiej klasy floty, która byłaby zdolna do samodzielnej wysuniętej operacji przez conajmniej dwa lata. Szybko zformowano task force, którego sercem musiał pozostać cywilny planetolog. Tylko Nha Mharthma była zdolna do uniesienia takiej ekspedycji, zabierającej jednocześnie ekipy ratunkowe jak i poniesienia śledczych, wojskowych, a przy okazji też i kilku naukowców. No i znajdowała się w dokach serwisowych w sąsiednim systemie. Wyjście w trybie alarmowym wymagało dwóch osobnych transportów z niezbędnymi członkami załogi przysłanych z innych układów. Nie bez przesady będzie też stwierdzenie, że do osłony bezbronnego okrętu badawczego Federacja asygnowała prawie połowę swojej siły ognia w tym rejonie.
Taka sama panika zapanowała w policji federalnej – kto, jakiego szczebla zespół, jak szybko sformowany. Dwóch pierwszych Głównych Śledczych, koledzy Yovy z Centrali na Lianissimi, po prostu odmówiło. Rodzina, bliskość emerytury, za starzy na takie eskapady. I wtedy jakiś cwaniak w Sztabie Głównym przypomniał sobie o warunkach Yovy. Odgrzebano z archiwum sprawę córki ambasadora. Doszukano się kilku kolejnych przewinień służbowych – nie było to trudne, stosunek Yovy do służby był, jak lubił sobie to powtarzać, wielopłaszczyznowy. A i w tej sprawie naprawdę spieprzył, nie do obrony. Postawiono więc inspektora przed pozornym wyborem: degradacja i odejście od służby albo awans na Głównego Śledczego i poprowadzenie Pionu Dochodzeniowego na Nha Mharthmie. Potem, gdy już machina przygotowań ruszyła, Dyrektor Stychner zwierzył się Yovie, że szczerze go podziwia i cieszy się, że leci ktoś, kto działa nieszablonowo. Dał mu nawet względną swobodę w komponowaniu zespołu, co Yova skrzętnie wykorzystał. Ale zapamiętał sposób, w jakim się z nim obeszli na początku. Lecisz, i tyle. Nie masz nic do gadania, pakuj się.
Gryzł jakiś czas twradszy kawałek pędu thyukru, ale ostatecznie nie dał mu rady. Wypluł zmętloną w zębach bulwę. Że też naprawdę nie udało im się znaleźć nikogo z tych młodych wilczków, pełnych zapału, żądnych wrażeń – przecież ekspedycja ratunkowa była kontynuacją medialnej dramy z zaginięcia. Byli na oczach całego świata. W centralach na Trzech Siostrach na pewno znalazłoby się kilku takich – ale byli za daleko, nie zdążyliby na czas. Lianissimi było, jak widać, garnizonem mało ambitnym. Zresztą to był kolejny problem: Yova był spektakularnie niemedialny – i w kilku okolicznościach Me’Rioen okazała się niezastąpiona, ratując go z opresyjnych macek medialnej burzy pytań. Energiczna pani major miała niewątpliwie dar do wystąpień, ratując w ogóle prestiż jednostki. Yova nie miał dobrej prasy. „Czy to na pewno dobry wybór?” – ten tytuł w największym dzienniku prowincji, na dzień przed wylotem kosztował go trochę nerwów. Na szczęście cisza informacyjna skoku uśpiła jego poczucie wstydu.
— Nieważne. Wpakowali mnie w to i teraz muszę dowieźć ten zespół do jakichś osiągnięć, albo mnie wszyscy zjedzą — powiedział rozmoczonemu w sosie makaronowi.
Renegat też ostatecznie nie był jego problemem, to zadanie dla wojska. Wrócił myślami do swoich zadań. Miał do tej pory otwartych kilkadziesiąt spraw – tyle przynajmniej udało się wydobyć z tych poszarpanych meldunków jakie spływały z Nha Kharmy przez długie czterdzieści cztery dni zanim zamilkli. Do tego oczywście śledztwo główne, na razie tylko rozpoznanie w sprawie, prowadzone w kierunku potencjalnego ataku terrorystycznego lub innych aktywności obywateli Federacji przeciwko okrętowi, które mogły doprowadzić do ewentualnej katastrofy dwanaście miesięcy temu.
Właśnie. Aktywności. Zdał sobie właśnie sprawę, że to, co zostało ujawnione dzisiaj przez kapitana, ten meldunek Nha Kharmy o aktywności na powierzchni — to wytrąciło go tak naprawdę z równowagi. Krążyło wokół niego jak jakiś uporczywy insekt, drażniąc nieustannie.
Spojrzał jeszcze raz na log czasowy meldunku. Czas dotarcia T+43 dni 23 godziny. Czyli pomiędzy meldunkiem 59 a 60-tym, przedostatnim. Zespół oznaczył go już jako Meldunek 59A, słusznie. Czyli… na 21 godzin przed ostatecznym zanikiem sygnału nawigacyjnego. Ostatnie znane godziny ekspedycji.
Jeżeli w tej sprawie tkwi jeszcze więcej takich poukrywanych wątków? Dlaczego to było zamknięte przed śledczymi? Przede wszystkim czego dotyczyły te tajemnicze słowa „aktywność na powierzchni”.
— Aktywność na powierzchni.
Nagle coś mu się przypomniało. Słowa, które wypowiedział stanęły mu przed oczyma. Jaskrawe, jakby wyświetlone na podręcznym tablecie. Widział je już gdzieś. Wrócił do świeżo odtajnionego meldunku. Mówił o niecodziennej aktywności niebiologicznej na kontynencie, a więc nie… to zupełnie inaczej sformułowane. Ale Yova był prawie pewien, że miał kiedyś przed oczyma już słowa, dokładnie tak jak je przed chwilą do siebie wypowiedział. Próbował przypomnieć sobie szerszy kontekst tego obrazu. I wtedy zobaczył twarz Edruu Deantisa, kapitana Nha Kharmy.
Przerzucił się do nagrania Meldunku Zero. Pierwsza informacja alarmowa z ekspedycji. Pamiętny, dziewiąty dzień po wyjściu w układzie Ghonoris. Puścił całość jeszcze raz.
Tu FSS Nha Kharma. Mayday, mayday, mayday – melduję o krytycznej sytuacji okrętu. O godzinie 08:20 w trakcie rozruchu przed startem nastąpił niekontrolowany skok energii w tokamaku deorbitera Kharma Sh’agath. W wyniku eksplozji zainicjowanej rozpadem stryktury magnetycznej tokamaka, deorbietr przygotowany do pierwszej ekspedycji powierzchniowej został całkowicie zniszczony, a startujący obok deorbiter Kharma Negeroth doznał krytycznych uszkodzeń strukturalnych. Doki A-1 i B-1 pozostają całkowicie zniszczone, doszło do dehermetyzacyji hangarów i zerwania płaszcza pancerza na całym śródokręciu, zasunięto grodzia awaryjne na pionach siedem i trzynaście. Większość resztek deorbitera została wyrzucona siłą eksplozji poza strukturę okrętu. W części hangarów utrzymujących szczelność trwa już czwartą godzinę akcja gaśnicza, utrudniona przez poważne zniszczenia w pokładach technicznych całego śródokręcia. Wręga konstrukcyjna okrętu na wysokości doków doznała uszkodzeń strukturalnych. Próbujemy dotrzeć do potencjalnych ocalałych z Negerotha, ale wrak jest w fatalnym stanie i brak jest na ten moment możliwości dotarcia ratowników do niego. Siła eksplozji i skala zniszczeń Sh’agatha nie pozostawia żadnych szans na przeżycie osób znajdujących się na pokładzie. Przesyłam manifest lotu obu deorbiterów wraz z listą osób na pokładzie. Obecnie nie zidentyfikowaliśmy jeszcze żadnych ciał, łączna liczba osób uznanych za zaginionych obejmuje wszystkie 148 osób załóg i pasażerów obu deorbiterów oraz około 70 osób personelu pokładowego samej Nha Kharmy.
Okręt pozostaje na stabilnej orbicie ghonoristacjonarjnej, odchył po eksplozji został skorygowany. Brak stwierdzonych zniszczeń w krytycznej infrastrukturze okrętu. Okręt utrzymuje manewrowość i zdolność nośną silnii, działają pokładowe systemy podtrzymywania życia na pokładach od zero do dwadzieścia jeden. Brak zniszczeń w sekcji rdzenia oraz tokamaków. Silnie jonowe bez uszkodzeń.
Towarzyszyły temu filmy eksplozji w dokach, które Yova – jak i połowa znanego wszechświata – znała już na pamięć. Szybkie raporty wizualne z akcji ratunkowej. Próby ugaszenia pożarów które trawiły przez kolejne dwanaście godzin kolejne, fundamentalne dla wyprawy, pokłady techniczne wypełnione sprzętem. I właśnie na jednym z nich, gdzieś pomiędzy migawkami z CI-CC Nha Kharmy a monitorami stanowiącymi tło kapitana nadającego meldunek, mignął Yovie ekran z bierzącymi raportami dla CI-CC. Zatrzymał, zbliżył, przerzucił na bok i znowu zbliżył. Miał teraz przed sobą nieco niewyraźne ale doskonale jeszcze czytelne tytuły przesłanych przez załogę raportów. Standardowy strukturalny, raport z telemetrii układu i…
— Raport z wykrytej aktywności powierzchniowej — odczytał z niedowierzaniem na głos Yova.
— Wiedzieliście.
Wiedzieli już wtedy, że coś jest na powierzchni. Coś, co ostatecznie, po wszystkich kolejnych wydarzeniach na orbicie, w czterdziestym trzecim dniu ekspedycji, uznali za przeszkodę do kontynuowania ekspedycji na powierzchni, raportując rzeczy, które Federacja uznała za tajne.
Dokładnie w tym momencie zadzwonił do niego Darthan.
— Inspektorze, krytyczna sprawa. Bsaheoh nie żyje.